ฉันนึกขึ้นได้ว่ารุ่นพี่ที่อยู่ต่างจังหวัดบอกล่วงหน้าว่าจะไปเที่ยวที่อื่น
เมื่อวานลองโทรเช็คดูแล้วว่ายังไม่ออก ฉันก็นัดเค้าไว้เพื่อจะได้ไปหา
ความบังเอิญมันอยู่ที่ว่า..
เพื่อนสนิทคนนึงที่หายไปนานก็โทรมาหารุ่นพี่หลังฉันวางสายเพื่อนัดพบ
4วันก่อน เพื่อนคนนี้โทรมาหาฉันเพราะจะใช้ฉันไปยืมtextจากหอกลางมาให้
ฉันรับปากไปทั้งที่เพิ่งอ้วกเสร็จไป3รอบ+ปวดในคอมากมายหลังจากกินอาหารค้างคืนในตู้เย็นที่เพิ่งนำไปอุ่น
วันรุ่งขึ้น ฉันsmsไปขอโทษและบอกสาเหตุที่ไปไม่ได้
คนที่เคยป่วยด้วยอาหารเป็นพิษน่าจะเข้าใจว่าอาการหนักแค่ไหนนะคะ
____________________________________________________
ที่ฉันรู้ว่าเพื่อนฉันโทรไปนัดรุ่นพี่เพราะฉันโทรหารุ่นพี่อีกที
ฉันอยากจะรู้ว่าคนที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นเพื่อนสนิทจะพูดยังไงกะฉัน
จึงตัดสินใจโทรไปคุย
ฉัน:หนังสือยืมไปรึยัง->She:ซีแล้ว(เสียงแข็งเกิ๊น)
เรียนอะไรเหรอแก->เรียนเพิ่มเติม(เรียนภาษา..ก็บอกมาดิ ไม่ใช่ว่าฉันไม่รู้เรื่องแกเลย)
และปิดท้ายด้วยถามว่าแล้วจะไปไหนต่อ->จะไปอ่านหนังสือ เพราะมีสอบทุกสัปดาห์
วางสาย ฉันนึกในใจ ที่จะไปมันก็ทีเดียวกันไม่ใช่เหรอฟะ
ณ ตอนนั้น ความรู้สึกหลายอย่างผสมกันเต็มไปในใจฉัน
ช่างเหอะ ปล่อยเขาไปก่อน
ฉันขอจัดการธุระส่วนตัวให้เสร็จ
เพราะฉะนั้นกว่าฉันจะได้ออกไปข้างนอกก็เย็น(เกินคาด)แล้ว
รอต่อรถอีกนาน คนก็แน่น
ทีนี้ตอนต่อรถอีกคัน
พอฉันขึ้นไปบนรถ ได้ยินคนเรียกชื่อเล่นฉัน
แต่วินาทีนั้น ฉันไม่ได้หันไปมอง เพราะคิดว่าหูฝาดหรือชื่อโหลเกิ๊น
และเพื่อนฉันคงไปถึงก่อนแล้ว
จนมาถึงหน้าหมู่บ้านที่รุ่นพี่อยู่ซึ่งเป็นจุดที่รถหมดระยะ
ฉันลงมาต่อวิน
หันไปเจอเพื่อนฉันพอดี!
จากการแสดงออกของเพื่อน ฉันรู้สึกว่าเขาเย็นชากะฉัน
แต่ฉันยังเห็นมันเป็นเพื่อนอยู่!
ตอนที่เขามัวแต่หาเหรียญมาจ่ายค่าวิน
ฉันจึงจ่ายแทนให้เพราะตอนนั้นมัน2ทุ่มแล้ว
และฉันยังสละให้เขาเข้าไปคุยกะรุ่นพี่ก่อนด้วย
สิ่งที่ฉันถามเขาในโทรศัพท์ที่เขาเลี่ยงไม่บอกฉัน
มันก็เผยมาเกือบหมด
ฉันไม่ได้แอบฟังนะคุณแต่พี่เค้าให้พวกเรานั่งกันอยู่แถวนั้น
ฉันสวดมนต์และนอนรอจน3ทุ่มกว่า ฉันถึงได้เม้าท์กะพี่เค้า
คงเพราะฉันไปรู้ความลับของคนเคยสนิทมั้ง
ว่าเขาอาการหนักถึงกะจะไปหาจิตแพทย์
เฮ้อ ฉันสงสารเขามากกว่า(แต่ลืมสงสารตัวเอง หุๆ)
ตังค์ในมือถือเขาหมดมายืมฉันโทร(ทั้งที่ไม่ใช่โปรถูกแล้ว)ฉันก็ให้
ลูกค้าฉันโทรเข้ามาอีก
กว่าจะคุยกะรุ่นพี่เสร็จ ปาเข้าไป4ทุ่ม
แน่ล่ะ รถที่จะวิ่งเข้าหมู่บ้านหมดแล้ว
ต้องขอบคุณรุ่นพี่ที่โทรบอกแฟนให้จ้างวินมารับฉันกะเพื่อน
ในรถเปิดเพลงค่อนข้างแนวแต่เพราะจนฉันอดฮัมเบาๆไม่ได้
เพื่อนฉันเก๊กอ่านชีทอยู่ไม่ได้นานก็หันมาคุยเชิงปรึกษาปนระบาย
จนเรามาถึงกทม.และลงป้ายเดียวกัน
ฉันต่อtaxiถึงบ้านเลย5ทุ่มไปหน่อย
โทรไปเช็คเพื่อนเคยสนิท ดีที่เขาถึงก่อนฉันซักพักแล้ว
อ่านมาถึงบรรทัดนี้
คุณว่าวันนี้ความบังเอิญให้อะไรฉันบ้าง?
